Certyfikat rezydencji podatkowej
Home / Wiadomości / Certyfikat rezydencji podatkowej

Certyfikat rezydencji podatkowej 0

Certyfikat rezydencji podatkowej funkcjonuje w ustawie o PIT od 1 stycznia 2007 r. Potwierdza on posiadanie przez osobę fizyczną miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium danego kraju oraz stanowi jedyny sposób, by skorzystać z zasad umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i tym samym ominąć podatek u źródła.

Co to jest?

Certyfikat rezydencji podatkowej jest jednym z najważniejszych dokumentów stosowanych dla celów podatków dochodowych w transakcjach międzynarodowych. Wydawany jest przez administrację podatkową państwa, w którym zagraniczny podmiot ma siedzibę lub miejsce zamieszkania. Dokument ten pozwala na zastosowanie właściwej stawki podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub polskich przepisów podatkowych.

Należy pamiętać, że te uprzywilejowane zasady opodatkowania są możliwe do zastosowania wyłącznie w przypadku, gdy dysponujemy certyfikatem rezydencji podatkowej naszego kontrahenta. W przeciwnym razie jesteśmy zobowiązani pobrać podatek u źródła według krajowej stawki podatku. Co istotne, certyfikatu rezydencji podatkowej nie możemy zastąpić innym dokumentem prywatnym np. oświadczeniem kontrahenta lub urzędowym, który poświadczałby o miejscu jego siedziby np. odpowiednikiem odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Tego typu sposoby udowodnienia, że dana firma lub osoba mieszka bądź ma siedzibę w innym kraju oraz tam opłaca podatki są niewystarczające.

Jakie elementy zawiera?

Certyfikat rezydencji podatkowej wydawany jest przez właściwy organ podatkowy na wniosek podatnika. Powinien on zawierać takie informacje jak dane identyfikujące podatnika, w tym jego nazwę i siedzibę, datę wystawienia oraz ewentualnie wskazywać datę ważności dokumentu. Niezbędną informacją jest także nazwa organu administracyjnego wydającego zaświadczenie. Omawiany dokument może posiadać również dodatkowe elementy, takie jak określenie celu, w jakim jest wydawany, czy też powołanie się na umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Certyfikat rezydencji podatkowej nie ma powszechnie obowiązującej formy. Polskie organy podatkowe akceptują certyfikaty zarówno w formie dokumentu urzędowego, jak i dokumentu elektronicznego – jeżeli w kraju kontrahenta przyjęło się właśnie takie ich udostępnianie.

Ważność certyfikatu

W roku 2015 polskie przepisy precyzyjniej określiły kwestię aktualności certyfikatu rezydencji podatkowej. W przypadku, gdy dokument nie zawiera okresu jego ważności, wówczas obowiązuje on przez 12 miesięcy od daty wydania – zgodnie z art. 26.1.i) obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 26 października 2016r w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2016 poz. 1888):

„Jeżeli miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych zostało udokumentowane certyfikatem rezydencji niezawierającym okresu jego ważności, płatnik przy poborze podatku uwzględnia ten certyfikat przez okres kolejnych dwunastu miesięcy od dnia jego wydania.”

Ponadto, w myśl art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, certyfikat rezydencji podatkowej (podobnie jak każdy dokument urzędowy) stanowi dowód jedynie tego, co zostało w nim stwierdzone. Potwierdza określony stan faktyczny na dzień jego wydania lub jeśli to wynika z jego treści również w przeszłości. A więc może dotyczyć tylko takich stanów faktycznych, które już zaistniały, tj. teraźniejszych lub przeszłych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych. Dlatego, by móc skutecznie przestrzegać przepisów prawa podatkowego kraju oraz postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, posiadane certyfikaty rezydencji podatkowej należy poddawać aktualizacji, ubiegając się u kontrahentów o nowe.

Dlaczego warto?

Od 2017 roku zaostrzają się regulacje prawne w zakresie należności podatkowych. Organy podatkowe uznają, że jeżeli tylko wypłacającym wynagrodzenie za określone usługi na rzecz zagranicznego kontrahenta jest polska firma, powinna ona pobierać podatek u źródła. Podatek ten dotyczy wybranych transakcji, które sklasyfikowano w poniższych grupach oraz innych wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (Art. 29, ust. 1) i prawnych (Art. 21, ust. 1). Należą do nich m.in.:

  • przychody z praw autorskich lub pokrewnych (np. sprzedaż licencji, artykułu, filmu wideo, grafiki),
  • należności wynikające z użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego,
  • należności wynikające z przekazania know-how, a więc wiedzy związanej z doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej,
  • świadczenie usług doradczych, księgowych, badania rynku, prawnych, reklamowych, związanych z zarządzaniem i kontrolą, przetwarzaniem danych, HR.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że pierwszeństwo przed przepisami krajowymi w zakresie poboru należności podatkowej mają właśnie postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, które mogą obniżać stawkę podatku bądź w ogóle ją zlikwidować. Niemniej jednak, aby przy ustalaniu tego podatku podatnik (czyli podmiot wypłacający wynagrodzenie) mógł uwzględnić przepisy odpowiedniej umowy międzynarodowej musi dysponować ważnym certyfikatem rezydencji podatkowej kontrahenta na moment wypłaty pieniędzy. Jest to warunek niezbędny do uniknięcia podatku u źródła.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Theme developed by TouchSize - Premium WordPress Themes and Websites